هانمن به جاي تجويز دارويي که با علائم بيماري مبارزه و آنها را سرکوب کند؛ طرفدار استفاده از آن موادداروئي بود که با بدن دست به يکي ميشدند و از طريق تحريک بدن به فعاليت شديدتر آن را تشويق به بيرون ريختن علائم بيماري ميکردند.
داروهاي هوميوپاتي معمولا به شکل داروي منفرد و به صورت تک دوز تجويز ميشود ؛ آنگاه واکنشها مشاهده و بر مبناي آن تصميم ميگيرند که بيشتر صبر کنند؛ تکرار کنند؛ دز قويتر را انتخاب کنند و يا دارو را به طور کلي تغيير دهند.
يکي از دلايل مهم طرفداري از تجويز داروهاي منفرد اين است که وقتي داروئي با داروي ديگر مخلوط شود يا بلافاصله بعد از آن داروي ديگري مصرف شود؛ تعيين ميزان و چگونگي تاثير داروي اول بسيار دشوار خواهد بود.
هانمن به موازات دظر درمان با همانندها؛ اين نظريه را پيش کشيد که دز تجويز دارو بايد کوچکترين مقدار ممکن باشد!!! تا تاثير درماني داشته باشد.ظاهرا اين موضوع از زماني که او به عنوان پزشک به شيوه متعارف طبابت ميکرد و روز به روز از مشاهده اثرهاي جانبي ناشي از درمان آلوپاتيک بيشتر به وحشت مي افتاد؛ ذهن او را به خود مشغول داشته بود؛ بنابراين وي به آزمايش دزهاي کوچک و کوچکتر مواد داروئي يکسان دست زدتا سرانجام به نقطه اي از رقت رسيد که علم رايج آن دوران ديگر براي او پاسخي نداشت.
عوام فکر ميکنند چون در اين داروها با چشم مسلح و غير مسلح قادر به يافتن مواد داروئي نيستند؛ پس دارو تاثير درماني خود را از دست داده است ولي اينطور نيست درست مثل انرژي که ديده نميشود ولي اثر آن را ميبينيم.پس نميتوان به علت نقص علم چيزي را رد کرد. در شمن از داروهاي هوميوپاتي در دامپزشکي هم استفاده ميشود و تاثيرات بسزايي هم مشاهده و ثبت شده است؛ به خاطر داشته باشيم که مسئله تلقين پذيري در حيوانات منتفي است پس دارو تاثير دارد.
هانمن دريافت که گرچه در اين حد رقت ؛ هيچ مولکولي از ماده اصلي نميتوان يافت؛ اين داروهاي فوق العاده رقيق شده اثري شديد در برانگيختن فرايند شفا در بدن دارند؛ به اين شرط که در هر مرحله رقيق سازي يک فرايند اضافي تکان را بگذرانند.
بايد تاکيد کرد که براي اين که ماده اي از لحاظ هوميوپاتي فعال باشد؛ فرايندهاي دوگانه رقيق سازي و تکان شديد هر دو بايد انجام شود؛ رقيق سازي به تنهائي براي موثر ساختن دارو کافي نيست.
در پزشکي هوميوپاتي هر آدم بيمار فردي است که به شيوه خاص خود به عدم سلامت واکنش نشان ميدهد.هر تغييري در شرايط عادي فرد بيمار در سطوح جسمي؛ ذهني و عاطفي يادداشت ميشود.براي نمونه؛ دو نفر را در نظر بگيريد که دچار سرماخوردگي عادي هستند؛ احتمالا ميبينيم که علائم آبريزش بيني؛ گلو درد و سرفه در هر دو مشترک است. اين اطلاعات به مفهوم عام کمکي به انتخاب داروي هوميوپاتي مناسب نميکند چون از شيوه هريک از دو فرد براي نشان دادن بيماريشان اطلاعي به ما نميدهد.
در اين صورت بايستي شرح حال دقيقتري گرفت مثلا مقدار ترشحات ؛ رنگ ترشحات؛ سوزاننده بودن يا نبودن آنها در هوميوپاتي مهم است.
در هوميوپاتي مکان- نوع-عوامل بهتر و بدتر کننده- زمان- همراهي علامت با ديگر علائم مهم است ؛ پس نياز است که شرح حالي بسيار دقيق است گرفته شود؛ در نتيجه دارو دقيق است؛ پس درماني کامل انجام خواهد شد.
